เป็นช่วงเหนื่อยของชีวิตแท้ๆ 

กรมตรวจเข้าเมื่อเช้าแบบสะใภ้กันฟุดๆ

แผนกเราไม่เท่าไหร่ บัญชีนี่กระจุยกระจายเลย

รีบทำงานที่มีกำหนดการให้แล้วเสร็จ 

ทำไปก็มีเคสงอกของคดีฟ้องรายนึงที่ทำให้ช้า

ไม่ใช่คนอื่นทำ เราเองนี่แหละที่ทำ

โนติสของเคสนึงที่เตรียมจะฟ้อง ลืมเปลี่ยนวันที่

ใช้วันที่เดิมไปสองฉบับทำให้อายุการเตือนไม่ได้

แก้ไข เอาหนังสือโอนชำระที่ใช้แจ้งเติอนเข้าแก้

โคดโชคดีที่บ้าบอคอแตกทำไว้อย่างละเอียด

พี่นิติกรถามว่าปกติไม่เป็นงี้นี่

ก็บอกพี่ไปตรงๆว่าช่วงนั้นมันออกโนก่อนปิดปีบัญชี

เป็นร้อยๆใบเหอะ แล้วก็เร่งให้มันเสร็จตามกำหนด

ขอโทษมากๆ

แต่จะพยายามให้มันเรียบร้อยกว่านี้

โกรธตัวเองมาก อิโง่ๆๆๆๆๆๆ

คือถ้ามันมีปัญหามา มันคือข้อบกพร่องเราเต็มๆ

ออกโนยังไงไม่ตรวจทานวันหัวกระดาษออก

ถ้าสอบก็ตก??? สึส!!

 

ช่วงเย็นตัดสินใจเข้าบ้านดีไหม?

คือมันมีโนติสต้องออกให้ทันพรุ่งนี้อยู่หลายสิบ

แต่ก็คิดถ้าไม่เข้าไปเลยมันก็ดูแปลกๆเนอะ

เดือนนี้ทั้งเดือนก็มีเวลาให้ที่บ้านน้อยมากแล้ว

แวะซื้อกับข้าวเข้าไปทานกับที่บ้าน

มาดี้มารศรีกำลังทำกับข้าว พอเห็นเราเอาอาหารมา

ก็แบบงอแงว่าไปซื้อทำไมให้เปลืองตังค์

จริงๆคือ ไม่รู้ว่าที่บ้านมีกับข้าวอะไรบ้างหรือเปล่า?

มีเวลาไม่เยอะ จะได้ทานด้วยกันเลย 

ระหว่างนั่งกินแม่ก็บ่นเรื่องเราหายไปไหนมา

ก็บอกว่า บอกแล้วไงไปเรียนหนังสือ 

เพิ่งมาถึง พรุ่งนี้บินค่ำ

แล้วก็แบบฉบับของมนุษย์แม่อะเนอะ 

เค้าก็ให้โอวาสแบบบ่นๆอย่างเค้าน่ะแหละ

ไปสอบอ่านหนังสือหรือเปล่า ตั้งใจพอหรือเปล่า

ทุ่มเทมากพอไหม ไปสอบไม่เห็นอ่านหนังสือ

เปลืองเงินไปสอบ เปลืองเงินไปเรียน

วินาทีนั้น

มันเหนื่อยขนาดยกช้อนกินข้าวยังเหนื่อย

ยกมือห้ามแม่ แล้วบอกไม่ต้องกดดันให้สู้

เข้าใจว่านี่คือวิธีให้กำลังใจแบบแม่

แต่ขอละ อย่าบอกว่ากุไม่เต็มที่

อย่าบอกว่า กุทำเอาสนุก หรือทำเอาเทรน

ได้ยินแล้วมันเหนื่อย มากกว่าจะอยากสู้ต่อ

" แม่รู้ไหมว่าเมื่อคืน ออฟออกจากตึกกี่โมง?

  แม่รู้ไหม ออฟมาถึงนี่กี่โมง ทำงานถึงกี่โมง?

  แล้วเดี๋ยวต้องเข้าไปทำงาน ก่อนจะเก็บกระเป๋า

  แล้วพรุ่งนี้บินกลับไปเรียนอีกตอนกี่โมง? "

มาดี้มารศรีก็ทำเสียงฟึดฟัดว่า จะไปรู้ได้ยังไง

" ใช่ไหม? แม่ไม่รู้ใช่ไหมละ? งั้น อย่าพูดเนอะ

  ไม่ต้องกดดันเนอะ ออฟเต็มที่กับมันอยู่ "

แม่เงียบยาวเลยทีนี้ คงงอนละ

 

ก่อนออกจากบ้าน กอดๆทุกคน

ไม่ได้ขออะไรเยอะ

เข้าใจกัน ว่ากำลังทำอะไร เชื่อใจกันหน่อย

ว่านี่ไม่ได้ทำเล่นๆ ไม่เคยทำอะไรเล่นๆ

ถ้าเลือกจะทำ ถ้าตัดสินใจจะลงมือ

แต่ถ้าหากจะทำมันไม่สำเร็จ 

ก็คงเพราะสติปัญญา

กับความพยายามที่อาจไม่มากพอ

แต่ไม่ใช่การทำเล่นๆ ทำสนุกๆ ทำเอาเทรน

ไม่ได้อยากให้โอ๋ ไม่ได้อยากให้มาพนอเอาอกเอาใจ

แค่ เข้าใจ เท่านั้นเอง

ไปละคะ เก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว 

งานการทุกอย่าง จัดการไว้หมดทุกอย่างละ

ยกเว้นพรุ่งนี้มีเซอร์ไพร์ มันก็คงต้องปล่อยให้เป็นไป

เนอะ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หมีว่าหมีเดินมาไกลมาก

จริงๆนะ*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Her*
20 มิ.ย. 2017 เวลา 00:30 น.

ความฝันบางอย่าง...ต้องปล่อยไป
สู้ๆ นะคะ อึดอะไรเบอร์นั้น ทั้งทำงาน ทั้งเรียน ทั้งต้องเดินทาง แค่ตามอ่านยังเหนื่อยแทน
002102
20 มิ.ย. 2560 เวลา 08:35 น.
มาเป็นกำลังใจให้แล้วกัน ยังไงถ้ามีเวลาพักได้ก็รีบพักเนอะ
003899
PK
20 มิ.ย. 2560 เวลา 10:39 น.
พี่หมีสู้ๆนะะะะ
หนูเข้าใจเรยเรื่องทำงานไปเรียนไป
แต่สู้ๆนะ วันที่มันสำเร็จอะ มันฟินมากกกก
001729
20 มิ.ย. 2560 เวลา 11:25 น.
ู^ ^
001364
20 มิ.ย. 2560 เวลา 22:06 น.
นี่เข้ามาเรียนเนใช่ไหม
ไว้ว่างๆนัดเจอกันนะ
งานใหม่ เลิกห้าโมงครึ่งแต่เอาวันที่ไม่มีฝนนะ

สู้ๆนะคุณหมี
000109
22 มิ.ย. 2560 เวลา 22:29 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic