ไดอารี่หายไปหลายวัน

ใจก็ตุ่มๆต่อมๆ

ไอ้ทำใจว่าเผื่อมันจะหายตัวไปก็ทำใจ

แต่ถ้าไม่หายได้ ก็คงจะดีเอามากๆอยู่

เพราะถ้าพื้นที่นี้หายไป หมีก็ไม่แน่ใจนักว่า

จะเอาตรงไหนมาเทน้ำเต็มแก้วของหมีออก

๕๕๕๕๕๕๕๕๕

ช่วงที่หายไปก็ไปจัดการตารางชีวิตของตัวเอง

โหมทุกอย่างให้เรียบร้อยจนเป็นไข้หวัด

ไอ้ไมเกรนนั้น กลับมากลายเป็นเพื่อนสนิทกันอีกรอบ

ในขณะที่เราว่าเราพยายามตอบโจทย์ทุกคน

บางคนก็คิดว่าเราอย่างเห็นแก่ตัวเลย

หมีพยายามตอบโจทย์ความพอใจของทุกคนจริงๆ

และเหนื่อยเมื่อความทุกการของทุกคน

ล้น!!!

อย่างล่าสุดเข้ากรุงเทพไปเนี่ย 

ที่จริงยังไข้นะ แต่สัญญากับมาดี้เอาไว้แล้ว

น้องชายมารับผู้ใหญ่ไปทานข้าวร้านหรูๆ

หมีก็เทคยานอนหลับยาว เพราะต้องตื่นตีสาม

มาพาทุกท่านเข้าวังไปเคารพพระบรมศพ

พ่อหน้ามืดความดันขึ้น อากาศไม่ปลอดโปร่ง

ป้าก็หน้ามืด แม่ก็อาการแย่

หมีเป็นลิงเลยฮะ พัดไป ฉีดน้ำลดร้อน

กระเป๋าหอบไปสองใบห้อยศุอกสองแขน

สถาพตัวเองด้วย เหี้ยมมาก แทบจะอุ้มพ่อเดิน

 

งานเช้าเสร็จ ข้ามฝั่งไปสมัครสอบตั๋ว

แล้วรีบตีรถกลับมาอีกฝั่งมาพาที่บ้านทานข้าว

shopping อยากไปไหนพาไป 

แต่ช่วงกลางคืนขออนุญาตเอาของไปส่งเพื่อน

ตกเย็นน้องชายให้พาที่บ้านไปร้านฝั่งธนฯ

บอกให้น้องวนมารับพ่อกับแม่เลย

เพราะตัวเองจะแยกไปกับเพื่อน

อิหอยงอน ทำไมไม่มาทานเป็นครอบครัว

" จะรบกวนอะไรพี่ตัวเองลำบากเหลือเกิน"

อยากบอกว่าเมิงก็แหกตาดูหน่อยเหอะ

กุน่ะทำอะไรมาบ้าง

บอกมันไปว่าพ่อกับแม่ไม่ค่อยสบายน่ะ 

มาทานที่โรงแรมมั๊ย แล้วพ่อกับแม่จะได้พัก

มันงอนหนักเลย ยกเลิกทริป พ่อก็น้อยใจ

สรุป เลยต้องอยู่ทานข้าวกับผู้ใหญ่ก่อน

ให้แกอารมณ์ดีๆ 

พ่อหน้ามืดๆช่วงหัวค่ำอีกหน

ไปหาหมอก็ไม่ไป บอกว่าผิดที่ผิดทางเท่านั้น

ว่าแล้วก็ร้องไห้ ฝากหลานให้หมีดูแลถ้าไม่อยู่

โอ้ยยยยยยยยยยยย จะเป็นบ้าตายค่ะ 


หมีบอกพ่อว่า หลานน่ะพ่อแม่เค้าอยู่

อย่าห่วงเลย

ไม่เอาค่ะ ไม่ไว้ใจพ่อเค้าแม่เค้า 

พ่อมันแบบนั้น มีแต่เงิน ไม่มีเวลาให้

แม่มันจะเข้มแข็งสักแค่ไหน ให้ดูช่วยแม่เค้า

เราก็เหนื่อยที่เห็นพ่อร้องไห้ 

บอกให้แกดูแลตัวเองดีๆ ไม่ดูแลอะไรให้ใครทั้งนั้น

โกรธหนักกว่าเดิมอีกกกกกกกกกก

เอากันไปกินยา ให้นอน พ่อหลับถึงออกไปเจอเพื่อน

เป็นวันที่เหนื่อยเรื่องงาน เรื่องที่บ้าน เรื่องตัวเอง

แปลกดีที่พอถึงจุดนี้ ความรัก ความเหงาเชี้ยไร

กลับไม่ใช่ประเด็นสำคัญของชีวิตเลย

เพื่อนบอกว่า ถ้าหมีมีครอบครัว (คนรักจริงๆ)

หมีจะไม่เหนื่อยแบบนี้ 

หมีหัวเราะ กุยังมีครอบครัวอบอุ่นไม่มากพอ?

เมิงยังอยากให้กุมีครอบครัวอีก จะเอาอุ่นแค่ไหน?

ร้อนจะตายห่าแล้วค่ะเนี่ยยยยยยย

เหลือเชี้ยไรกุยังไม่ได้ทำให้ครอบครัวกุอีกมั๊ย??


เมื่อวานก่อนกลับพ่ออยากไปซื้อของให้หลาน

ซื้อให้ลูกสะใภ้ สุขภาพไม่ค่อยดีไม่อยากให้ไป

ก็ไม่ยอม

ก็พาไปค่ะ เสร็จก็ไปหน้ามืดอีกที่สนามบิน

โอ้ยยยยยยยยยยยย

เป็นปีที่พ่ออ่อนแอลงมากๆเลย 

หัวหน้าก็โทรจิกงาน อยากให้วาระเรียบร้อย

กุอยู่นี่ โทรมาก็เท่านั้น กุจะแก้งานห่าอะไรได้

ก็รับคำไปว่าจะจัดการให้ รับรองเรียบร้อยแน่

เครื่องแตะรันเวย์ปุ๊ป โทรหาคุณหมอ

พาพ่อไปหาหมอเสร็จตอนสองทุ่มครึ่่ง

เข้าบ้าน ไปทำหน้าที่คนของครอบครัวต่อ

ออกมาสามทุ่มครึ่ง มาทำวาระประชุมเพิ่ม

หาข้าวทานก่อนเที่ยงคืน 

 

เป็นเวลาที่เหนื่อยมาก

อยากร้องไห้ เผื่อไอ้ที่จุกๆ หนักๆ มันจะโล่ง

บางอารมณ์มันเหมือน ทำดีพอหรือยัง?

ทำมากพอจะตอบโจทย์ทุกคนหรือยัง?

ยังเหลืออะไรที่ควรทำให้มากกว่าเพิ่มเติมอีกไหม?

ลาออกจากตรงนี้ไปเลยได้ไหม???

วน วน ในความคิดอยู่แบบนี้แหละ 

ไมเกรนก็มาเลยจ้าา

กินยา ปีนขึ้นเตียง หลับรวดเดียวเช้า 

มาสู้รบกับวาระประชุม ที่เพิ่งเสร็จเอาเมื่อเที่ยง

เหมือนจะได้ชีวิตตัวเองคืนเลยให้ตาย 

 

ไปแล้วค่ะ

แวะมาเทน้ำล้นแก้วออก

หมีว่า ก่อนสิ้นเดือน ถ้าชีวิตหมียังเป็นแบบนี้

หมีจะไปหาหมอ หมีว่าหมีไม่ไหวแล้ว

สภาพความรู้สึกแบบนี้ มันแย่มากๆ 

มันแย่จริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Don't know why*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Her*
10 พ.ค. 2017 เวลา 14:24 น.

ความฝันบางอย่าง...ต้องปล่อยไป
ดูโคตรเหนื่อยเลยอ่ะ
พี่ว่า อารมณ์ที่มันจะเทน้ำล้นแก้วแบบนี้ แล้วมันไม่มีที่เท มันอึดอัดนะ

สำหรับพี่ น้ำเต็มแก้วปุ๊บ ไม่รู้จะเทที่ใคร ก็เทที่หัวหน้าเลยค่ะ
ก็สงสารหัวหน้านะ เพราะงานแก ก็ทั่วราชอาณาจักร
ดันมีลูกน้องจะรอเทอีก

ปล. ชีวิตโหดขนาดไหน ต้องให้ร่างกายเราแข็งแรง ยิ่งถ้าร่างกายไม่แข็งแรง จะไปกันใหญ่

นอนพักเยอะๆ นะหมี สู้ต่อไปค่ะ
002050
10 พ.ค. 2560 เวลา 18:55 น.
อ่านแล้วรู้สึกได้นะ พี่หมีทำเต็มที่แล้วนะ ครอบครัวพี่ก็เป็นไซส์ใหญ่อยู่ พ่อแม่พี่น้องหลาน ๆ เท่าที่กี้มองพี่หมีก็ทำได้ดี เทคแคร์ครบถ้วน แต่ไหนจะเรื่องงานอีก เรื่องปัญหารอบ ๆ อื่น ๆ มันคงจะเพอเฟคยากแหละ ถือว่าเราเต็มที่แล้ว ก็พอแล้วล่ะ จากนั้นก็พักเหนื่อยให้เวลาตัวเองหายใจหายคอบ้าง จะได้มีแรงเต็มที่อีกครั้ง
003899
PK
11 พ.ค. 2560 เวลา 00:30 น.
อ่านแล้วเหนื่อยแทนค่ะ ยิ่งนึกถึงอากาศร้อนๆแบบนี้ ยิ่งแบบ เฮ้อออออ
004261
11 พ.ค. 2560 เวลา 14:51 น.
กอดๆ
001364
17 พ.ค. 2560 เวลา 13:12 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic